جنون و دیوانگی یگانه امر ثابت تاریخ غرب بوده است، از آتن ِ اسکندر تا روم ِ کالیگولا و از آنجا تا آمریکای ِ اوباما؛ دمکراسی، به عنوان وحشی ترین مکتب ساخته شده در تنور تمدن غرب، امروز به جایی رسیده است که جز یک جنگ همه سویه، راه برونشدی برای خود نمی بیند؛

غرب در تمامیت اش به بن بست رسیده است: هم در دینداری اش، هم در عرفی گرایی و سکولاریسم اش، هم در اقتصاد اش و هم در سیاست و فرهنگ اش؛ توده های ستم دیده ی غربی که کشیش ها به کودکان شان تجاوز می کنند و بانکدارها پول های شان را از جیب شان درمی آورند و رسانه ها نیز تا ریزترین و خصوصی ترین اطلاعات شان را کش می روند و به فروش می رسانند، به ستوه آمده اند و به خیابان ها ریخته اند؛ گرسنگی موج می زند و فساد و رشوه، در همه جا جریان دارد؛

ناتو، سگ زنجیری دمکراسی، سرمست از بوی خونی که در لیبی به بینی اش خورده است، به دنبال طعمه ای نوین و چرب تر است، دنبال چرب ترین طعمه، دنبال ایران!؛ هیچ گره ای از زنجیره ی مشکلات غرب گشوده نخواهد شد، اگر مرکز انرژی و پایتخت استراتژی جهان، یعنی ایرانشهر، فتح و گشوده نشود؛

دمکراسی، که در نهاد اش چون یک خوناشام و دراکولا می باشد، زندگی وارونه و پویایی دروغین اش را از مرگ برون می دوشد، از مرگ و خون زندگان راستین: یا توده های زیر ستم در درون مرزهای خود اش، و یا مردمان دیگر سرزمین ها؛

ایرانزمین طی سده های گوناگون هرگز بر هیچ کشوری نتاخته است؛ آمریکا اما، در طی چهار سده زندگی انباشته از خون و جنایت اش، نه تنها 100 ملیون سرخ پوست و 100 ملیون سیاه پوست را نابود کرده است تا سرزمینی را که مال دیگران بوده است از آن خود کند، بلکه همواره چرخ های اقتصاد انگلی اش را با روغن جنگ و تجاوز به چرخش درآورده است؛

سرزمینی که 14000 میلیارد دلار بدهی دارد، میزان فقر اش از روسیه ی فرورفته در فساد نیز بیشتر است، و شمار زندانی های اش سر به ملیون ها نفر می زند، در جنگ و تروری نیست که دست نداشته باشد، اما همزمان، مدعی نمایندگی بهترین اخلاق و بهترین نیکی نیز است! این میزان از وقاحت و بی آزرمی را، تنها در دمکراسی های واقعا موجود می توان یافت؛

در این میان، اپوزیسیون فاسد و کاسه به دست ایرانی بی شک نمی تواند جز سکوت و در بهترین حالت، نق زدنی برای رفع مسئولیت، واکنشی از خود نشان دهد: غرب دمکراتیک پدر معنوی و نان ده این اپوزیسیون است؛ چگونه می توان در برابر پدر خود و کسی که نان ات را می دهد ایستاد؟

از این روست که دهان غرب از خشونت و هاری کف کرده است، دمکرات های ایرانی اما، لام تا کام سخنی نمی گویند؛ نه تنها نمی گویند، بلکه تشویق نیز می کنند تا سپاه آزادی بخش یانکی ها خاک زرتشت و کوروش را درنوردد و تاریخی هزاران ساله را با مینی نوک های لیبرالیستی اش دود کند و به هوا فرستد: آری، برای پلورالیسم و سکولاریسم و فدرالیسم و دمکراسی، باید بها داد!

موضع جنبش فرزندان زرتشت و کوروش همواره روشن بوده است: دمکراسی، همانگونه که کوروش بزرگ در سپیده دم اش به درستی دیده بود، از آغاز، و تا به امروز نیز دگرگونی ماهوی ای در اش پدید نیامده است، بر دوش بردگان و نادانان و هیاهوگران و هوچی ها ایستاده است؛ دمکراسی، جز فساد پایه ای و دروغ برنامه ریزی شده و خراب کردن دیگری برای دزدیدن رای و گزافه گویی و راست نمایی کژی ها و کژنمایی راستی ها، دستاوردی نمی تواند داشته باشد؛ اصولا در دمکراسی نمی توان بدون دروغ به پیروزی رسید؛ و این یعنی مرگ نیکی و راستی و زیبایی و دانایی؛ و امروز نیز، که این تحفه ی پرورده شده در مکتب آتن و اورشلیم، هم طبیعت و هم انسان را به لبه ی پرتگاه برده است، به نگر می رسد که زمان چندانی تا عملیاتی کردن واپسین و بزرگ ترین دیوانگی اش نمانده است: تاخت و تاز به سرزمین کوروش و داریوش؛

سپاهیان اوباما و یاران دیوانه اش، چیزی جز دنباله ی منطقی سپاهیان اسکندر و والرین نیستند؛ آنان اما اشتباهی بزرگ می کنند: سرزمین زرتشت و کوروش فتح شدنی نیست؛ غرب چه دیوانگی خود را به اوج رساند و به ایرانزمین بتازد، و چه چنین نکند، به آخر رسیده است و بازی بزرگ تاریخ اش را باخته است؛ فراسوی دمکراسی، غرب چیزی برای گفتن ندارد؛ سه دین غربی نیز، یعنی یهودیت و دو فرزند معنوی اش، مسیحیت و اسلام، دیری ست که به ته خط رسیده اند؛ از این رو، ابرمرد نیچه، تنها در شرق است که سربلند خواهد کرد و این یعنی، ستاره ی تمدن زرتشت و کوروش، باری دیگر، در پایتخت معنوی تمدن بشری، در ایرانشهر، طلوع خواهد کرد؛

جنبش فرزندان زرتشت و کوروش

14 آبان سال یک اوشیدری، برابر با

14 آبان 1381 یزدگردی